miðvikudagur, janúar 08, 2003

Komin til Norge

Jæja þá er jólafríið búið og ég komin í snjóinn og frostið hér í Osló. Ég kom í gær og ferðalagið var allt annað en auðvellt.

Ferðasaga

Vélin átti að fara í loftið hálf átta um moguninn svo ég og mamma rifum okkur upp rétt fyrir fimm og vorum mættar út á flugvöll á slaginu 6, þegar ég er að bóka mig inn spyr afgreiðslustúlkan "Veistu að fluginu var seinkað til hálf tíu?" Nei segi ég og gef henni gleðisnautt bros hugsandi með sjálfri mér "væri ég þá mætt hérna 3 1/2 tíma fyrir brottför ef ég hefði vitað það!" Það kemur á daginn að Danir þola ekki smá snjó og frost og flugvélin kom því seint frá Köben, afgreyðslustúlkan gerði samt engar athugasemdir við mín tæpu 32 kíló sem var mjög gott. Þannig að ég hafði góðan tíma til að eyða í fríhöfninni og ég keypti mér svo bók sem ég las meðan ég beið, en ég varð fyrir miklum vonbrigðum með bókaúrvalið sem Eymundsson er með stóð alveg heillengi fyrir framan rekkan til að finna eitthvað sem ég vildi eyða pening í á endanum keypti ég bókina "Hann var kallaður þetta" bara svona til að hafa eitthvað að lesa. Einhvern vegin hélt ég að þetta yrði nú aðeins meiri lesning en ég kláraði bókina meðan ég beið sem sagt var svona 2 tíma og ég er ekki hraðlæs. Ætla nú ekkert að fara nánar út í þessa bók ekki beint falleg lesning en samt tek ég sjaldnast svona bækur inná mig.
Loksins var svo kallað út í vél og vélin var bara fyllt af fólki á mettíma, hef sjaldan lent í öðru eins, yfirleitt þegar maður er sestur inní vél þá líður oft rúmur hálftími áður en hún fer í loftið en núna var hleypt inní vél rúmlega níu og hún var farin í loftið á réttum tíma. Þegar ég sest svo í sætið mitt kemur í ljós að ég sit fyrir framan neyðarútganginn og get þess vegna ekki hallað sætinu mínu aftur (þar með vil ég vara fólk við að sitja í sætum 15F og 15A) plús þá eru hjón með ungabarn sem setjast við hliðna á mér (ok ég veit að þetta fólk þarf líka að ferðast en börn í flugvél eru bara leiðinleg, ungabörnin grenja og veina því þeim er illt í eyrunum og eldri börn hlaupa um alla vél og hoppa í sætunum) Þegar flugfreyjan kemur svo til mín og spyr hvort ég vilji ekki færa mig í annað sæti svo ungabarahjónin gætu haft laust sæti við hliðná sér þá var ég fljót til að svara "já auðvitað!" en flugvélin var þá alveg að fara í loftið svo ég ætlaði bara að færa mig eftir það. Rétt áður en flugvélin leggur af stað ákveður strákurinn sem sat fyrir aftan mig að fara úr skónum og ó mæ gúd táfýlan sem gaus upp, ojbara, hann hefði nú alveg átt að finna fnykinn sjálfur og hundskast aftur í skóna en nei ég þurfti að sitja í gasskýinu á meðan flugvélin fór í loftið og um leið og slökt var á beltaljósinu flutti mig.
Ég verð nú að segja að þessi sjónvarpsdagskrá sem flugleiðir býður uppá fer nú bara versnandi með hverju fluginu þetta eru bara auglýsingar og landkynningarþættir, reyndar var sýndur Olivers twist meðan við borðuðum, mjög gaman að horfa á Oliver töfra fram girnilega rétti á meðan maður maulaði á eggjakökunni...
Inni á Gardermoen flugvellinum var svo ekki þverfótað fyrir ferðatöskum sem lágu á víð og dreifð svo maður þurfti að sýna mikla leikni við að stýra kerrunni á milli þeirra og jiminn hvað íslendingar eru dónalegir, þarna var ég að reyna komast frá færibandinu með kerruna mína fulla af farangri að reyna smegja mér á milla taskanna sem voru út um allt og svo fólkið, nú þar sem það þýðir lítið að biðja töskurnar um að færa sig þá þurfti maður að segja svona "afsakið má ég komast fram hjá" og fólk haggaðist bara ekki það var ekki fyrr en maður keyrði bara á það að fólkið tók eitt hænuskref til hliðar. Og svo var það að reyna koma sér á Bjölsen stúdentagarðana ég tók lestina frá flugvellinum niðrí miðbæ og þurfti svo að draga á eftir mér 40 kílóin ( það bættist svolítið við í fríhöfninni) og svo var ég með 10 kíló af bókum á bakinu, í gegnum alla lestarstöðina og svo í gegnum snjóinn inná Trafikanten þar sem seld eru stúdentakort í strætó og þar var allt brjálað að gera, ég tók númer, 852, leit á skjáinn og sá að númerin voru komin upp í 724, stuð. Og þarna þurfti ég að hanga í svona 40 mínútur, það er nefnilega ekki hægt að kaupa þessi stúdentakort í venjulegum sjoppum sem eru út um allt og selja strætómiða neinei þau eru bara seld á útvöldum stöðum. Þá var að draga farangurinn yfir á strætóstoppustöðina og auðvitað rétt missti ég af strætó, ég kom svo heim í ískalda íbúð rétt fyrir fjögur.

Engin ummæli: