Walmart

Ég var að fletta í gegnum póstana í blogginu mínu og datt niðrá einn sem ég hafði geymt. Þetta er póstur sem ég skrifaði stuttu eftir að ég hafði komið úr heimsókn til Hjördísar þegar hún bjó í Georgíufylki í Bandaríkjunum og ég bjó í Osló. Þetta er lýsing á Walmart ferð okkar.

Við erum í Walmart. Við sjáum tvær stúlkur, rúmlega tvítugar, þær labba í gegnum nærfatadeildina. Önnur er hávaxin með sítt hár, við skulum kalla hana Herdísi, hin er heldur minni með ljóst krullað hár, við skulum kalla hana Hjördísi. Þær eru að ræða um hvað þær eigi að gera íslenskt með einum bekkjarfélaga Hjördísar, Brandon, sem er í mannfræði og hefur fengið það verkefni að eyða nokkrum kvöldum með útlendingi, gera eitthvað amerískt með honum og svo á útlendingurinn að kynna sína menningu. Þeim dettur ekkert íslenskt í hug sem hægt er að gera í Carrollton. Svo virðist sem Brandon sé sjálfur hálf hugmyndasnauður um hvað hann eigi að gera amerískt með þeim, það eina sem honum hefur dottið í hug er að fara með stelpunum út að borða. "skil ekki hvernig ég gat misreiknað svona nærfataþörfina, þetta er yfirleitt eitthvað sem maður klikkar ekki á" segir Herdís og horfir skeptísk á risanærbuxur "eru hvergi svona hipsters?" Þær ganga lengra inn í nærfatahafið og koma loks auga á rekka með álitlegum nærbuxum. Herdís byrjar að leita eftir góðum nærbuxum en Hjördís horfir bara á. "Við gætum nú alltaf bara farið á fyllerí með honum, reynt við hann og sofið hjá honum, það er alveg típískt íslenskt... Allavega ef við værum á Íslandi, úh þessar eru sætar"
"já ég á svona röndóttar" svara Hjördís.
"mig langar í svona röndóttar" Herdís leitar af röndóttum en finnur ekki en allt í einu rekur hún upp gleðihróp "úhh! súpermannærbuxur! ég verð að fá mér svona!"
Hjördís horfir með öfundaraugum þegar Herdís slær eign sinni á síðasta parið og segir "það er rétt, ef hann væri á Íslandi þá myndi hann fara á glaumbar, detta í það og höstla"
Herdís velur annað nærbuxnapar og þær halda áfram leiðangri sínum í gegnum Walmart.
"komdu hingað" segir Hjördís
"hvað er þarna?"
"bara þú verður að skoða allt"
"það vantar alveg svona búð í Noregi"
Hjördís leiðir Herdísi að rekka með fullt af málverkaeftirlíkingum.
"Hérna fann ég myndirnar sem eru upp á vegg hjá mér" segir hún
"mig vantar alveg eitthvað upp á veggina í nýju íbúðinni" segir Herdís
Þær byrja að skoða myndir en Herdís á í erfiðleikum með að færa til myndirnar því hún er með fangið fullt af vörum. Hjördís tekur þvottapokabúnt og nærbuxur úr fanginu á Herdísi svo hún geti skoðað betur. "Ég held sæki bara körfu" segir Hjördís hugsi. Herdís hafði þvertekið fyrir að taka körfu þegar þær komu inn í búðina enda ætluðu þær bara aðeins að skoða. Hjördís skellir vörunum aftur í fangið á Herdísi "bíddu hér" Herdís hlýðir og heldur áfram að skoða málverk og er búin að finna nokkur sem gætu sómt sér vel upp á vegg heima hjá henni þegar Hjördís kemur askvaðandi með kerru.
"kerra? erum við að fara versla mikið?" spyr Herdís.
"Mér fannst það bara vera skynsamlegra, rakst á Kenneth vin minn, hann er svo sætur, faðmar mann alltaf, ferlega indæll!"
"já..." Herdís hendir vörunum í kerruna
"hvernig finnst þér þessi hér?" Herdís bendir á málverk
"mér finnst þessi á bakvið betri"
"mér líka, held ég taki hana bara, eigum við að finna eina í viðbót? var að pæla í þessari hér, finnst hún ferlega sæt en bara ljótur rammi"
Þær labba yfir í rekkann hinum megin og skoða ramma en finna engan. Herdís er mjög óviss með hvort hún eigi að kaupa myndina í ljóta rammanum. Eftir að hafa labbað fram og til baka og skoðað ramma, horft á myndina til skiptis þá ákveður hún að sleppa því. Stelpurnar labba svo af stað til að skoða meiri undur Walmart en skyndilega skiptir Herdís um skoðun hleypur til, sækir myndina og skellir henni í kerruna.
"eins gott að ég náði í kerru" segir Hjördís
"já mér finnst það mjög gáfulegt af þér"

Þær eru nú staddar fyrir framan rekka með ljósmyndapappír. Herdís er að hugsa um að kaupa pakka svo hún geti prentað út nokkrar ljósmyndir. Og þar sem þær standa og velta fyrir sér hinum ýmsu merkjum, gerðum og stærðum af ljómyndapappír þá kemur Kenneth labbandi og vinkona hans. Það heilsast allir og Hjördís kynnir Herdísi fyrir þeim. Þau eru að leita að gjöf fyrir strák sem vinkonan er hrifin af. Henni langar til að kaupa fyrir hann treyju af uppáhalds fótboltaspilarnanum en hefur ekki efni á því.
"ooh I know, I'll give him some candels!"
"by you saying that I just turned gay right now..." svarar Kenneth "you can't give him candels!"
"why not? candels are nice..."
Vinkonan kemur auga á þvottapokabúntið og verður yfir sig hrifin. Herdís segir henni hvar hún hafi fundið þá og vinkona leggur af stað í leiðangur. Stelpurnar segja Kenneth frá vandamálinu með Brandon og frá fylleríishugmyndinni sem myndi enda mjög vel fyrir Brandon.
"you could go to 302 it's trivial night"
"trivial night?"
"yeah, there are teams and everybody are very competitive in the beginning, but after a few beers, people start to cheat, switch teams and spy on each other. It's fun"
"well I suppose it's something american to do..." svarar Hjördís
Vinkonan kemur til baka þvottapokalaus
"you didn't find your thing?" spyr Kenneth
"no.." andvarpar vinkonan
"I just told them about trivial night"
"oh yeah it's really fun you should come"

Stelpurnar ákveða að koma sér úr Walmart áður en Herdís kaupir eitthvað meira. Þegar heim er komið hringir Hjördís í Brandon og segir honum frá trivial hugmyndinni. Honum líst vel á og þau ákveða að hittast á 302 seinna um kvöldið.
Þegar stelpurnar koma á 302 er Brandon mættur, hann er all american boy, stór og stæðilegur fótboltaspilari. Kenneth er líka þarna ásamt vinkonunni og fleira fólki. Stelpurnar setjast hjá Brandon og strák sem heitir Josh. Josh varar Herdísi við að sætaval hennar þýði það að hún verði að hlaupa með svörin. Herdís segist vona að hún geti valdið þeirri miklu ábyrgð. Hjördís hafði tekið með sér slatta af tímaritum, bæklingum og póstkortum af Íslandi og stelpurnar byrja að fræða Brandon um land og þjóð. Hann sýnir áhuga en lætur einnig í það skína að íslendingar séu kannski í meðallagi skrítnir, sérstaklega hvað snýr að jólasveinum og huldufólki.
"so do any famous people come from Iceland?" spyr Brandon
"well there is this one guy, Leifur" segir Hjördís
"and what about him?"
"he kinda found america a few hundred years before Columbus" svarar Hjördís
"well I guess that makes him pretty important..."

Norðurferð 2006: annar hluti.

Eftir háskaför yfir ísilagða Öxnadalsheiðina þá komum við til Akureyrar um miðja nótt. Þökk sé meistaralegum aksturshæfileikum hennar Unu sem einnig naut stuðnings aftursætisbílstjórans Nönnu. Við höfðum verið í stöðugu smáskilaboða sambandi við innanbúðarmann okkar á Akureyri, hana Dittu, meðleigjanda Þóru og vissum að þær höfðu farið í bíó fyrr um kvöldið og að Ditta væri nú að drepa tímann með Þóru þangað til við kæmum í bæinn. Sólveig farastjóri og tónlistarstjórnandi sá um allar skilaboðasendingar en olli nokkrum sinnum smá taugatrekkingi þegar hún hrópaði upp yfir sig að hún hefði kannski óvart sent skilaboðin til Þóru en ekki Dittu. Öll skilaboð rötuðu sem betur fer á réttan stað, enda hefði nú verið fúlt eftir mánaða undirbúningsvinnu að klúðra hlutunum á síðustu metrunum með grunsamlegum smáskilaboðasendingum. Við fórum og sóttum Svövu sem hafði lagt af stað fyrr um daginn með fjölskylduna í farteskinu og sat á hótelbarnum og beið eftir okkur.

Næst var svo komið að því að heilsa upp á Þóru. Við keyrðum að húsinu sem Þóra býr í og læddumst svo flissandi af spenningi að hurðinni og hringdum bjöllunni. Hurðin opnaðist og við gátum varla hamið okkur. Í dyragættinni stóð einhver ókunnug kona og horfði undrandi á okkur "býr Þóra ekki hér?" spurðum við vandræðalega. Jú, við vorum í réttu húsi og konan fór niður og bankaði hjá stelpunum. Ditta kom flissandi upp til að sjá hvort þetta væru ekki alveg örugglega við og kallaði svo á Þóru og sagði henni að það væru komnir gestir.



Þóra varð svolítið hissa.



Við tróðum okkur svo allar inní íbúðina þeirra. Afgangurinn af nestinu var dreginn upp ásamt bananabrauðinu hennar Sólveigar og ferðasagan rakin í smáatriðum, dáðst að eigin dugnaði og morgundagurinn skipulagður.



Þar sem við spjölluðum framundir morgun þá fórum við ekki á fætur fyrr en um hádegi daginn eftir. Svava hringdi þá og spurði hvort við hefðum nokkuð gleymt henni. Við fórum og sóttum Þóru og fengum okkur morgunmat klukkan tvö. Þar fékk Þóra afhentar síðbúnar afmælisgjafir, sjampó (sem Snorra hennar Sólveigar fannst frekar púkalegt, held að hann hafi séð fyrir sér grænann wash'n go brúsa), slökunarolíu fyrir prófin, varasalva og handaáburð. Nanna var samt næstum því búin að beita neiturnarvaldi á handaáburðinn því umbúðirnar voru ekki í stíl við sjampóið.



Þegar Þóra var búin að taka upp gjafirnar þá var keyrt niðrí miðbæ og farið á kaffihús til að fá sér afmælisköku.

Þar sat Ditta og þóttist vera að læra en færði sig fljótt yfir og til að vera með í kökuátinu. Svava kom svo með Ástu Mayu sína og aftur fékk Þóra pakka.



Á meðan við borðuðum kökurnar og dáðumst af smekkvísi Svövu í gjafavali þá gerðum við plön um kvöldmat. Það var ákveðið að elda grænmetis lasagna og gerð var ferð í Nettó og ríkið til að versla fyrir kvöldið. Við héldum svo í íbúðina sem við höfðum leigt yfir helgina og hófumst handa við eldamennsku.


Hér sést hvað Sólveig er efnileg húsmóðir.


Þóra hefur drukkið af viskubrunni Tyru Banks sem sést á hæfileikum hennar til að stræka pósu sem dregur alla athygli frá kræsingunum sem eru á borðinu.


Eftir matinn var að sjálfsögðu farið í aksjónarí og var skipt upp í lið. Púkalega liðið sem samanstóð af afmælisbarninu, Unu og Dittu (kölluðu sig kentárarnir, þvílíkt hallæri) og svo flotta liðið sem samanstóð af undirritaðri, Sólveigu og Nönnu (eða einhyrningarnir, nafngift sem nær í einu orði að lýsa þeim þokka og glæsileika sem stafar af meðlimum liðsins). Það var svo spilað en list og leikrænir hæfileikar vinahópsins verða seint metnir til fjár. Þar sem hér var auðvitað vináttuleikur í gangi þá skipti mestu máli að vera með en ekki hver inni. Þannig hélt svo gleðin áfram frameftir nóttu og komu allavega Sólveig og Þóra syngjandi sælar heim um morguninn. Undirrituð hafði ákveðið að vera innipúki í 17 stiga frostinu og fór ekki í bæinn en fékk fregnir af því að gestir cafe amour hefðu fengið að njóta sönghæfileika stelpnanna þar sem Hjálpum þeim var sungið trekk í trekk.

Á sunnudeginum reis fólk úr rekkju um hádegisbil og steikti undirrituð 3 kíló af beikoni og álíka af eggjum ofan í þunna liðið. Vegna fregna af slæmu veðri fyrir sunnan var ákveðið að leggja snemma af stað suður og áður en varði var komið að kveðjustund og var Þóra kvödd með trega í kulda og snjó norður á Akureyri.



Heimleiðin var frekar tíðindalítil. Sólveig svaf á meðan við hinar sungum ljúfum tónum Hjálpum þeim á leiðinni yfir Öxnadalsheiðina. Aftur var stoppað í Staðarskála og voru mikil vonbrygði að ekki var boðið upp á London lamb eins á norðurleið. Við fengum okkur því aftur hamborgara, sósu og salat. Færðin var góð og sóttist ferðin vel og vorum við komnar í höfuðborgina um átta leitið.


Sóveig sefur værum blundi undir ljúfum tónum vinkvenna sinna um þjáningar fólksins í Afríku.

Norðurferð 2006

Við æskuvinkonurnar ákváðum að koma Þóru á óvart og fara í óvænta heimsókn til hennar norður á Akureyri. Tilefnið var 27 ára afmæli hennar Þóru Bjarkar. Þessi ferð tók mánuði í undirbúningi og skipulagningu og var Sólveig sjálfkjörinn ferðaskipuleggjari. Eftir margar emil sendingar var ferðaplanið loksins komið á hreint. Nanna ætlaði að hætta snemma í vinnunni á föstudeginum, sækja svo Sólveigu og þær myndu svo sækja mig hálf fjögur, en ég var búin að skipuleggja daginn þannig að ég yrði búin snemma og búin að láta alla vita að færi líklegast svona um hálf fjögur. Svo myndum við hitta Unu við Listaháskólann en hún hafði losað sig undan kennsluskyldu með því að láta bekkinn horfa á Dallasþátt og sendi þau svo að horfa á leikrit.



Planið var að hitta Unu klukkan fjögur, rúnta í Kópavoginn og sækja langferðabílinn og svo myndum við leggja af stað norður um 18. Mamma hafði reyndar boðist til þess að sækja mig í vinnuna og skutla mér nið'r eftir en ég afþakkaði það pent með þeim orðum að Nanna ætlaði sko að sækja mig klukkan hálf fjögur. Klukkan rúmlega hálf þrjú á föstudeginum var ég búin með öll mín verkefni og reyndi að hringja í Nönnu til að láta hana vita að ég væri bara reddí því ég vissi að Nanna hafði ætlað að hætta svo snemma í vinnunni. En hún svaraði ekki þannig að ég sendi henni skilaboð. Klukkan þrjú hafði ég ekki ennþá heyrt í Nönnu, ég reyndi að hringja aftur en án árangurs. Korter yfir þrjú hringir Nanna, hún er þá að leggja af stað til að sækja Sólveigu en þyrfti fyrst að koma við hjá mömmu sinni. Ég áttaði mig þá á því að þær væru ekkert að fara koma hálf fjögur. Í einfeldni minni hafði ég látist blekkjast af góðu skipulagi hingað til og gleymt því þetta voru Nanna og Sóveig, manneskjurnar sem komu klukkutíma of seint í útskriftarmatarboðið mitt, sem varð til þess að allir fengu kaldar kartöflur með matnum og vel steikt lambalæri. Ég hékk því áfram í tölvunni og skammaði sjálfa mig fyrir að hafa virkilega haldið að þær myndu sækja mig hálf fjögur, og skipulagt daginn út frá því, þegar ég ætti að vita að hálf fjögur þýddi í raun hálf fimm. Klukkan að verða fjögur hringir Sólveig "fyrirgefðu hvað við erum seinar, en.. já... þetta eru bara við..." sagði hún í hálfgerðri uppgjöf. "Já" svaraði ég "við verðum komnar eftir 20 mínútur." Þannig að ég hélt áfram að hanga í tölvunni og brosa vandræðalega þegar fólk kom inná deildina og spurði hvort ég hefði ekki ætlað að fara fyrr í dag, hvort vinkonur mínar hefðu ekki ætlað að sækja mig? Endaði með því að ég stimplaði mig út á venjulegum tíma.

Svo var brunað niðrí bæ að sækja Unu, sem þurfti svo að skila Dallasþættinum góða. Við mjökuðumst áfram í föstudagsumferðinni á vídjóleiguna og svo í Kópavoginn. Sem betur fer var Nanna búin að smyrja nesti sem var dregið upp.

Ég fyrirgaf henni þá hvað hún var sein, "ég er með bananabrauð" heyrðist í Sólveigu "og það er svo feitt að það þarf ekki smjör". Ég sagðist fyrirgefa henni þegar ég fengi það. Á einhvern undraverðan hátt náðum við svo að leggja af stað úr Kópavoginum 17:38! og brunuðum úr Mosó á slaginu sex. Við vorum alveg gáttaðar. Ferðin norður gekk svo ágætlega framan af, við stoppuðum í Staðarskála og fengum okkur hamborgara, sósu og salat. Langbesta sjoppa sem við höfum komið í.



Svo fór færðin að versna, myrkur og hálka og smá skafrenningur. Ferðin sóttist því seint og til að stytta okkur stundir þá var farið í "hver er maðurinn" og svo hljómsveitaleik, samt ekki hljómsveitaleikinn. Loksins klukkan eitt um nóttina komum við til Akureyrar.

Framhald...

Fjallageit

Ég, Þóra og Una vorum ekkert smá duglegar á sunnudaginn og gengum upp að Glym í Hvalfirði, sem mun vera hæsti foss Íslands. Er á bilinu 160 - 200 m (fer víst eftir því hvernig hann er mældur). Við Þóra fórum nefnilega í síðustu viku og keyptum göngubók og kort og var planið að ganga um Hengilsvæðið, en þegar ég vaknaði sunnudagsmorguninn og leit út um gluggann þá sást Hengillinn ekki, þannig að ég dró fram göngubókina í leit að annarri gönguleið, því ekki væri nú gaman að ráfa um í þoku uppá Hengli. Ég hringdi svo í Þóru og sagði henni að það væri þoka á Henglinum, "já..." var svarið sem ég fékk og á þessu litla orði heyrði ég vonbrigðin skína í gegn. Hún hélt ég væri að fara beila á göngunni. En svo lifnaði yfir henni þegar ég fór að tala um aðrar mögulegar gönguleiðir. Glymur varð fyrir valinu, og við rúntuðum þrjár inn í Hvalfjörð sem ku víst vera náttúruperla og -paradís samkvæmt Ásbirni nokkrum Kristinssyni Morthens.
Við ákváðum að ganga upp austari gilsbakkann, vaða svo yfir ánna fyrir ofan fossinn og ganga niður vestari bakkann. Og þetta var bara rosaleg gönguferð, sigrast á fjölmörgum hindrunum, bæði andlegum og líkamlegum. Samkvæmt okkur Þóru þá jafngilti þessi ganga því að klífa Everest, en ef rætt er við Unu þá var gangan kannski svipuð og að rölta upp Esjuna... veit ekki hvaða leið hún fór, allavega ekki þá sömu og ég og Þóra... Ég datt á mjög tígurlegan hátt, valt hægt og þokkafullt yfir eitthvað grjót, hélt dauðahaldi í birkihríslu og þorði varla að opna augun því ég bjóst við að stara út í ginnungagap, cliffhanger style. Loksins pírði ég fram fyrir mig og þá lá ég bara svo gott sem á jafnsléttu, hliðná einhverri lækjarsprænu. Þetta hafðist samt og við náðum að komast upp fyrir fossinn og vorum svo þvílíkar hetjur og óðum berfættar yfir ískalda ánna. Svo var gengið niður birkivaxna hlíðina í átt að bílastæðinu. Stundum hlóum ég og Þóra svo mikið af aumingjaskapnum í okkur að við hlutum næstum því ótímabæra ferð niður... en við verðum vonandi orðnar fullharðnaðir göngugarpar í lok sumars.
Ég tók svo auðvitað fullt af myndum